Nowość! “Nekrologia Minakowskiego” (nekrologia.wielcy.pl) - Encyklopedia biograficzna na podstawie
kompletu nekrologów głównych polskich gazet od lutego 1845 do września 1939 r.
Sejm-Wielki.pl [start] M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Zaloguj się kontakt
   Name Surname: 

M Jan Bronisław Stanisław Kreczmar (ID: sw.367738)

Koligacja (szukanie pokrewieństwa) z: najkrótsza linia przodkowie
n.p. Mieszko I, Czesław Miłosz, Maria Skłodowska-Curie, Karol Wojtyła, Bronisław Komorowski, Marek Minakowski
Stryjeczny/cioteczny potomek uczestnika Sejmu Wielkiego
Ranking WGM: 130.890 (top 14%), Liczba łóżek od MJM: 18 [wyłącz kolorowanie] [?]


bohater Czy wiesz kto to jest (1938), (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) , bohater Wiki, człowiek teatru


Przodkowie: drzewo "16"drzewo "32"drzewo "64"

pradziadkowie Zaloguj się
?1810-
   Zaloguj się, artykuł w Nekrologii
?1820-1878
   Józef Antoni Seweryn Kawiecki h. Wyssogota
1798-1865
   Julian Köitsch
ca 1825-
&    &    &    &
Zaloguj się, artykuł w Nekrologii
ca 1818-1888
   Zaloguj się, artykuł w Nekrologii
ca 1831-1892
   Michalina Gołąbek-Leśniowska z Leśniowic h. Gryf, artykuł w Nekrologii
1806-1890
   Marianna Lenkiewicz
ca 1827-
|    |    |    |
8 | 9    10 | 11    12 | 13    14 | 15
|    |    |    |
dziadkowie August Waldemar Jerzy Kreczmar, artykuł w Nekrologii
1841-1901
   Bronisława Pułjanowska, artykuł w Nekrologii
1850-1914
   Ignacy Józef Jakub Kawiecki h. Wyssogota, artykuł w Nekrologii
1836-1911
   Marcjanna Adolfina Koeth, artykuł w Nekrologii
1853-1932
|    |    |    |
4    5    6    7



 


|    |
rodzice Jan Kreczmar, artykuł w Nekrologii
1878-1909
   Maria Barbara Kawiecka h. Wyssogota, (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207)
1876-1965
|    |
2    3



|
Jan Bronisław Stanisław Kreczmar, bohater Czy wiesz kto to jest, 1908-1972
ilustracja

Rodzice

ilustracja
  • Jan Kreczmar, artykuł w Nekrologii
  • Urodzony w roku 1878
  • zmarł dnia 5 VII 1909 , wiek: 31 lat.
  •  
  • Maria Barbara Kawiecka h. Wyssogota, (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207)
  • Urodzona dnia 4 XII 1876
  • zmarła dnia 16 IX 1965 , wiek: 88 lat.
  •  

    śluby i dzieci, wnuki, i do prawnuków

    ilustracja
  • żona (ślub: około 1940): Justyna Karpińska, bohater Wiki 1918-2008, dzieci
    1. M Adam bohater Wiki , (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1944-1982
    2. Ż Małgorzata Janina (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1953-2006
       & Krzysztof Antoni Daukszewicz bohater Wiki , znani aktorzy 1947 dzieci
  • Rodzeństwo, bratankowie lub siostrzeńcy/bratanice lub siostrzenice

    1. M Jerzy bohater Wiki , (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1902-1985
      ■  & Felicja Kasman 1901-1986 dzieci | M Tomasz Kreczmar ca 1937-1958| Ż Agnieszka Kreczmar 1939-2010| M Antoni Kreczmar 1945-1996 |
    2. M Tadeusz człowiek teatru , (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1904-1966
    3. Ż Wanda (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1905-1969
      ■  & N. Jezierski ?1900- dzieci | M Andrzej Jezierski ?1930 |
    4. Ż Maria (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1906-1985
      ■  & Zbigniew Zapasiewicz h. Lubicz artykuł w Nekrologii , bohater Wiki 1906-1937 dzieci | M Zbigniew Zapasiewicz h. Lubicz 1934-2009 |
    5. **Jan Bronisław Stanisław**

    Stryjowie lub wujowie oraz ciotki, i kuzynki

    1. Ż Zaloguj się artykuł w Nekrologii 1876-1932
      □  & Zaloguj się ?1870-
    2. M Jan Kreczmar artykuł w Nekrologii 1878-1909
      ■  & Maria Barbara Kawiecka h. Wyssogota (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1876-1965 dzieci | M Jerzy Kreczmar 1902-1985| M Tadeusz Kreczmar 1904-1966| Ż Wanda Kreczmar 1905-1969| Ż Maria Kreczmar 1906-1985| M Jan Bronisław Stanisław Kreczmar 1908-1972 |
    3. Ż Zaloguj się artykuł w Nekrologii ca 1880-1880
    4. Ż Zaloguj się ?1880-1967
      ■  & Zaloguj się artykuł w Nekrologii ca 1863-1938 dzieci | Ż Zaloguj się ca 1904 |
    5. M Zaloguj się bohater PSB 1881-1939
      ■  & Zaloguj się 1899-1961 dzieci | Ż Zaloguj się ca 1924-1925| Ż Zaloguj się ?1930 |
    6. M Zaloguj się ca 1884-
      ■  & Zaloguj się ca 1879- dzieci | M Zaloguj się ca 1912-1934 |
    7. M Zaloguj się artykuł w Nekrologii 1886-1923
      ■  & Zaloguj się artykuł w Nekrologii 1887-1928 dzieci | Ż Zaloguj się 1915-1973 |
    8. Ż Zaloguj się artykuł w Nekrologii 1889-1929
      □  & Zaloguj się ?1880-
    9. Ż Michalina Józefa Kawiecka h. Wyssogota (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1874-1957 □  & Kazimierz Bieliński artykuł w Nekrologii 1877-1919
    10. Ż Maria Barbara Kawiecka h. Wyssogota (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1876-1965
      ■  & Jan Kreczmar artykuł w Nekrologii 1878-1909 dzieci | M Jerzy Kreczmar 1902-1985| M Tadeusz Kreczmar 1904-1966| Ż Wanda Kreczmar 1905-1969| Ż Maria Kreczmar 1906-1985| M Jan Bronisław Stanisław Kreczmar 1908-1972 |
    11. M Józef Ignacy Teofil Kawiecki h. Wyssogota (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1878-1942
    12. Ż Zofia Stanisława Kawiecka h. Wyssogota (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1881-1958
      ■  & Wiktor Łukasz Librowski artykuł w Nekrologii ca 1874-1918 dzieci | Ż N. Librowska ca 1907-1907| M Stefan Librowski 1908-1982| Ż Janina Librowska 1914-2011 |
    13. M Antoni Kawiecki h. Wyssogota dr med. Uniwersytetu Jagiellońskiego (1925) , (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) , student Uniwersytetu Jagiellońskiego 1884-1945
    14. M Franciszek Euzebiusz Kawiecki h. Wyssogota (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1886-1964
    15. M Kazimierz Kawiecki h. Wyssogota (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207) 1889-1953
      ■  & Halina Pomirska artykuł w Nekrologii ?1890-/1934 dzieci | Ż Wanda Kawiecka h. Wyssogota 1918-2004| Ż Anna Kawiecka h. Wyssogota ?1920| Ż Krystyna Kawiecka h. Wyssogota 1923-2001 |

    Najbliżsi sławni ludzie (wg kryterium PSB)

    W stopniach ° wyrażona liczba ogniw w łańcuchu, w którym każda następna osoba jest dzieckiem, rodzicem lub małżonkiem poprzedniej;
    wersja pełna (przy opłaconym abonamenice) pokazuje wykres powiązania; w wersji darmowej kliknięcie prowadzi do strony o danej osobie.

    1. KRECZMAR Michał (1881-1939) pedagog, historyk, filolog
    2. PUŁJANOWSKI Antoni (poł. XIX w. - po 1920) prawnik-skarbowiec, publicysta, dziennikarz
    3. PARCZEWSKI Erazm (1826-1915) działacz społeczny i narodowy
    4. PARCZEWSKI Walenty (zm. 1869) dowódca oddziału jazdy 1863
    5. PARCZEWSKI Franciszek (zm. 1886) dowódca oddziału w powstaniu 1863
    6. REWIEŃSKI Stanisław (1825-1907) pisarz, publicysta rolniczy
    7. CZARNOCKI Napoleon (1866-1937) lekarz
    8. PARCZEWSKI Bogusław (1869-1935) lekarz, działacz społeczny, powstaniec Śląski
    9. ANTONIEWICZ Franciszek (1818-1873) lekarz
    10. RYMKIEWICZ Władysław (1900-1984) powieściopisarz
    11. KOMARNICKI Aleksander Dionizy (1806-1884) spiskowiec, emigrant
    12. PARCZEWSKA Melania Józefa (1850-1920) literatka, działaczka oświatowa i narodowa
    13. PARCZEWSKI Alfons Józef (1849-1933) adwokat, historyk działacz polityczny i społeczny
    14. PARCZEWSKA Aleksandra (1822-1895) działaczka społeczna, tłumaczka
    15. KOMARNICKI Zygmunt Erazm (1809-1883) literat, tłumacz, historyk
    16. SCZANIECKI Ludwik Paweł (1789-1854) podpułkownik, ziemianin, pamiętnikarz
    17. MIANOWSKI Aleksander (1899-1969) inżynier hydrotechnik
    18. BŁOCISZEWSKI Stanisław Ostoja (1804-1888) wojskowy
    19. MORAWSKI Franciszek de Paula (1783-1861) poeta, generał WP, minister wojny
    20. CELIŃSKI Narcyz (1817-1866) sybirak

    Uwagi

    • „Słownik biograficzny teatru polskiego 1900-1980”, t. II, PWN Warszawa 1994:

      KRECZMAR Jan Bronisław Stanisław (6 V 1908 Warszawa - 29 VIII 1972 Warszawa), aktor, reżyser
      Był synem Jana K., wybitnego pedagoga, i Marii z Kawieckich, urzędniczki, bratem Jerzego K. reżysera i dyr. teatru oraz => Tadeusza K., mężem aktorki Justyny z Karpińskich Kreczmarowej, ojcem poety i satyryka Adama Kreczmara. Ukończył warsz. Gimn. im. A. Kreczmara (założone przez jego ojca). Od 1926 kształcił się w Oddziale Dram. przy Konserwatorium Muz., jednocześnie studiując polonistykę na Uniw. Warszawskim. Po ukończeniu Oddziału Dram. (1929) został zaangażowany przez swego nauczyciela, A. Zelwerowicza, do T. Miejskich w Wilnie i występował tam do 1931. W lecie t.r. grał w zastępstwie w T. Polskim w Warszawie. W sez. 1931/32 był zaangażowany w T. Polskim w Poznaniu, jesienią 1932 w T. Artystów w Warszawie, i od stycznia 1933 w T. Miejskich we Lwowie, w lecie 1933 był z tym zespołem w Krynicy. Od jesieni t.r. do 1939 występował w teatrach TKKT w Warszawie (po podziale był w T. Polskim i Małym). W 1933-35 był słuchaczem Wydz. Sztuki Reżyserskiej PIST-u, ale studia przerwał z braku czasu. W 1936 brał czynny udział w Nadzwyczajnym Walnym Zjeździe ZASP-u i został wybrany na zastępcę członka Naczelnej Rady Artystycznej. Po wybuchu II wojny świat. opuścił Warszawę, chcąc wstąpić do wojska, i znalazł się we Lwowie, gdzie od października 1939 do czerwca 1941 grał w Państw. Polskim T. Dramatycznym. Po zajęciu Lwowa przez Niemców przedostał się do Warszawy, pracował m.in. jako konwojent, później barman w kawiarni „U Aktorek”. Uczestniczył aktywnie w konspiracyjnym życiu kulturalnym. Był członkiem Tajnej Rady Teatr., wykładowcą konspiracyjnego PIST-u, brał udział w tajnych przedstawieniach i wieczorach artystycznych. Po wybuchu powstania warsz. znalazł się w Lublinie i tam już w listopadzie 1944 zaczął występować w T. Wojska Polskiego, z którym w marcu 1945 przeniósł się do Łodzi. W tym czasie wystawieniem „Dożywocia” (6 I 1945) zaczął pracę reżyserską, z czasem uzyskał uprawnienia reżyserskie. W 1946 wrócił do T. Polskiego w Warszawie i do tego zespołu należał do końca sez. 1962/63, niekiedy tylko występując gościnnie w innych teatrach (np. T. Narodowy - 1961, Klasyczny - 1963) lub w innych miastach (Lublin - 1956). Brał udział w występach T. Polskiego we Francji i w ZSRR (1954), w 1955-56 przebywał za granicą w związku z kuracją syna. Od 1963 do końca życia był aktorem T. Współczesnego w Warszawie (gościnnie występował w T. Ludowym - 1964 i T. Klasycznym - 1968). W ostatnich latach ciężka choroba (amputacja nogi) zmusiła go do ograniczenia występów, ale wg B. Korzeniewskiego nadal „tworzył z takim panowaniem nad materią własnej sztuki, jakby przed paru tygodniami nie wyszedł z sali operacyjnej”. Był działaczem ZASP-u (m.in. W 1947 przewodniczącym Naczelnej Rady Artyst.), potem SPATiF-u (prezesem w 1961-63). Prowadził szeroką działalność pedag.: w 1945-46 był wykładowcą PIST-u, od 1947 warsz. PWSA, od 1949 PWST (od 1955 z tytułem prof. zwyczajnego). W 1950-55 i 1957-67 był rektorem tej uczelni, z tego tytułu od 1 X 1953 do lutego 1955 wchodził w skład kierownictwa artyst. T. Nowej Warszawy, który pełnił wówczas funkcję sceny szkolnej PWST. Często występował w radiu, także w filmach i telewizji. Był laureatem Nagród Państw.: II st. w 1951 i I st. w 1970. Publikował wiele artykułów na tematy teatr., z których część zebrał w tomach „Notatnik aktora” (Warszawa 1966) i „Drugi notatnik aktora” (Warszawa 1971). Debiutował 20 IX 1929 w rolach Guślarza i Frejenda w „Dziadach”. W pierwszym sez. obsadzany był przede wszystkim w rolach charakterystycznych, np. Ten („Ten, którego biją po twarzy"). Lubił wtedy, jak sam pisał, „naśladować na scenie zabawne typy i typki, przerażać groźną maską w dramacie, odmieniać twarz, głos i ruchy wg modelu zaobserwowanego w życiu lub zrodzonego w wyobraźni”. Dobre warunki zewnętrzne (wysoki, o regularnych rysach twarzy) i piękny głos predysponowały go, mimo zeza, nad którym doskonale panował, do ról amantów, ale początkowo miał trudności w uzyskaniu bezpośredniości wyrazu. Wkrótce jednak zaczął odnosić sukcesy w tym rodzaju ról w komediach, np. jako Maurycy („Rozbitki”, 1930), Gustaw („Śluby panieńskie”, 1931/32), a nawet w farsach, ale role te nie dawały mu zadowolenia. Chętniej występował w rolach dram., jak Franek („U mety”, 1932), Desmoulins („Sprawa Dantona”, 1933), Jan („Judasz z Kariothu”, 1935), Wysocki („Noc listopadowa”, 1938), Car („Maskarada” J. Iwaszkiewicza, 1938), zdobywając opinię aktora, który (wg J. Lorentowicza) był „najbardziej zajmujący i najpełniejszą wykazujący ekspresję w rolach o mocniejszym napięciu dramatycznym”. Po II wojnie świat. grał przede wszystkim role bohaterów wielkiego repertuaru, takie jak: Poeta („Wesele”, 1944), Orestes („Oresteja”, 1947), Rodrygo („Cyd”, 1948), Czacki („Mądremu biada”, 1951), Szczęsny („Horsztyński”, 1953), a w późniejszym okresie: Filip II („Don Carlos”, 1960), rola tyt. w „Królu Learze” (1962), Chłopicki („Warszawianka”, 1964), rola tyt. w „Horsztyńskim” (1968). Występował też jednak w rolach komediowych, jako Lamperti („Wyspa pokoju”, 1949), Wacław („Mąż i żona”, 1949), Cezar („Androkles i lew”, 1964), jak również w repertuarze współczesnym, m.in. jako Egistos („Elektra” J. Giraudoux, 1946), Sonnenbruch („Niemcy”, 1961), a także George („Kto się boi Wirginii Woolf”, 1965), zwracając w tej roli uwagę zastosowaniem zupełnie odmiennych środków aktorskich. Po raz ostatni wystąpił na scenie jako Sir Henry („Cocktail-party”, 1971). Uważany był za aktora, u którego intelekt przeważa nad uczuciem, ale J. Szczawiński trafnie zauważył, że „intelektualizm Kreczmara nie oznaczał nigdy oschłości”. Sam aktor tak mówił o swojej pracy w jednym z wywiadów: „początkowo przeważnie posługuję się czynnikiem świadomości, ale potem - ustaliwszy już pewne sprawy - staram się zupełnie świadomość wyłączyć”. Efekty tego opisał E. Csató stwierdzając, że K. „mówi nie tylko pięknie, uwydatniając uroki formalne, ale przede wszystkim zrozumiale, to znaczy umie przekazać treść zdania wyraźnie, a jednocześnie z pełną swobodą jako wyraz aktualnego przeżycia postaci”. Swoje poszukiwania rozumowych uzasadnień dla napięć dram. K. opisywał, analizując pracę nad takimi rolami, jak tyt. w „Fantazym”, czy Dyrektor w „Dwóch teatrach”.
      Przestrzegał jednak przed manierą intelektualną, czy też jak to nazywał „koncepcjonizmem”, który „najczęściej wyrasta z początkowej niewyrazistości i niewłaściwych poszukiwań środków wyrazu”. Istotne znaczenie dla aktorstwa K. miało też jego gruntowne zainteresowanie teoriami K. S. Stanisławskiego. Pisząc o nim, przestrzegał przed uproszczonym rozumieniem jego poglądów na „przeżywanie”, które jego zdaniem należy interpretować nie jako cel, lecz jako „środek do uzyskania prawdy”. O twórczym stosunku K. do sztuki aktorskiej świadczy też fakt, że potrafił w pracy zespołu J. Grotowskiego dostrzec „ożywczy prąd w naszej sztuce aktorskiej”. J. Iwaszkiewicz pisał o nim, że „na scenie był zawsze znaczącym aktorem, jego osobowość napełniała scenę”. T. Łomnicki stwierdzał, że w każdej roli „wyczuwało się obecność jego indywidualności, którą cechowały klarowność myśli, smak i wielkie rzemiosło”, zaś B. Korzeniewski napisał krótko: „W docieraniu do ludzkiej prawdy otarł się o wielkość”. Jako reżyser wystawił m.in. takie sztuki, jak: „Dom pod Oświęcimiem” (1948), „Fantazy” (1956), „Chłopiec latający” (1958), „Beatryks Cenci” (1959), „Pan Jan” (1962). Każde z jego przedstawień było starannie opracowywane koncepcyjnie, ale na tym polu nie odniósł większych sukcesów. Ogromnie ceniony był natomiast jako pedagog. Z powierzonej sobie młodzieży umiał wydobyć wrażliwość, nauczyć ją skupienia i ekspresji, a przede wszystkim doskonałego opanowania rzemiosła. Miał też skrystalizowaną koncepcję programu kształcenia aktorów, którą formułował na piśmie i realizował w warszawskiej PWST. Według T. Łomnickiego „stworzył on taki jej model, który w zasadzie funkcjonuje do dziś”.

      „Słownik biograficzny teatru polskiego” t. 2: teatr.5845.1
      Epitafium na cm. Powązkowskim:
      JAN KRECZMAR
      AKTOR
      6. V. 1908 - 29. VIII. 1972

      S. Łoza, Czy wiesz kto to jest, Warszawa 1938 - loza.2188
      sw.367738 Informacja p. Sebastiana Tuszyńskiego (z 30.12.2013)

    źródła:
    - pogrzeb: Urz. M. st.W-wy http://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=30775
    ...

    Baza danych na stronach www.sejm-wielki.pl to drobny wycinek Wielkiej genealogii Minakowskiego, sięgającej średniowiecza, zawierającej ponad 1000.000 osób nawzajem skoligaconych, w tym znaczną część sławnych Polaków wszystkich epok; więcej na ten temat na Wielcy.pl .
    Baza jest uzupełniana codziennie
    — bardzo proszę o nadysłanie uzupełnień na adres mj@minakowski.pl . Z góry dziękuję!


    Serwisowi Sejm-Wielki.pl patronuje Stowarzyszenie Potomków Sejmu Wielkiego, działające pod patronatem Marszałka Sejmu RP.

    Znani: literaci, malarze, muzycy, aktorzy, dziennikarze, odkrywcy, historycy, wojskowi, filozofowie, ludzie Kościoła, prawnicy, politycy: przedrozbiorowi, dziewiętnastowieczni, przedwojenni, powojenni, współcześni, parlamentarzyści II i III RP oraz PRL, uczeni (członkowie akademii nauk): nauk społecznych, nauk biologicznych, nauk ścisłych, nauk technicznych, nauk rolniczo-leśnych, nauk medycznych, nauk o ziemi

    Cytuj: Marek Jerzy Minakowski, Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl), wydanie z 03.10.2022.
    © 2002-2022 Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne — Regulamin, polityka prywatności i cookie
    IP: 3.238.199.4